Baba Pünhan. Acı həqiqət
Qubar yox qumbarasanmış
Səni
mən ağ bilirdim, demə məndən də qərasanmış,
Qaralıq səndə ondandır ki, neftə mübtəlasanmış.
Sənə
ümmid elirkən, cümlə qaçqınlar, didərginlər,
Demə
humanitar yardım yeyən bir ayparəsənmiş,
Sən
ey turkes hayesdən hasil olmuş qorxulu məxluq,
Ürəklər içrə xof salmış, qübar yox qumbarasənmış.
Qarışmışlar qarışmışdır qarışqa tək bu şəhrimdə,
Qatarda bomba partlatmış gədə oğlu gədasənmiş.
Səni
əsgər gedəndə ey oğul, saldım yola sağlam,
Demə
indi acından, mədədən atır yarasənmiş.
Səni
xəlq etdi Pünhan, haqq-təalə haqqı yazmaqçün,
Yoxun
haqqında hey yazsan, çətin ki, qurtarasənmiş.
2
dekağbr 1997, Bakı.
«Mamlı-matan göstərərəm
Sənə,
ey dost, Bakıda hər cürə an göstərərəm,
Sənə,
böhtanı, şəri xeyrə qatan göstərərəm.
Qızını çılpaq edib «Konkursa» göndərənin,
Özünü
qonşu ilə vəslə çatan göstərərəm.
Kabinetlərdə çöküb pul qazanan caniləri,
Təmiz
oğlanları illərlə yatan göstərərəm.
Kazinolarda, kafelərdə neçə qız-gəlini,
Özünü
dollara, «şirvan»ə satan göstərərəm.
«Mehriban düşmən»imiz vardır, otuz min Bakıda,
Adı
Nunne olanı, Naza, Natan göstərərəm.
Biz
müsəlmanda donu evdə geyərlər, bunu bil,
Soyunub dərsə gedən «mamlı-matan» göstərərəm.
Xalqını oğru kimi hər küçə, minbaşı soyan,
Pula
polkovnik olan, çox kapitan göstərərəm
İnşəallah Yerevanə ataram, partladaram,
Ona
öz soy kökümü Atrapatan göstərərəm.
O
Qiyamət günü Pünhangilə sən gəlsən əgər,
Günəşi Qərbdə çıxıb, Şərqdə batan göstərərəm.
20
noyabr 1997. Bakı.
Şillə-qapaza çıxmışam
Qışda
evimdə qar yağıb, zülm ilə yaza çıxmışam,
Yazda
başımda qar qalıb, qışla taraza çıxmışam.
Dərdin içində batmışam, ağı qaraya qatmışam,
Evdə
nə vardı satmışam, köhnə palaza çıxmışam.
Saldı
bu qəlbə bir qəlib, sıxdı bu qəlbi bu qəlib,
O
annamazdan gəlib, bu annamaza çıxmışam.
Məşhədə eylədim səfər, fitnəmə çadra bir çəpər,
«Ər»
mənə tandı pullu ər, ta ki, Araza çıxmışam.
Düşdü
dalımca tinbətin, güddü dalımca tünbətün,
Çoxlar azaldı günbəgün, indi bir aza çıxmışam.
Qardaşı qatil eyləmə, qatilə mail eyləmə,
Səcdəmi batil eyləmə, tazə namaza çıxmışam.
Haqq
sözümdə neştərim, şərdi, riyadı müştərim,
Qəlbdə dərd ləşkərim, meydana tazə çıxmışam.
Pünhanam, ibn İblisə ta ki, müxalifətdəyəm,
Qalib
olunca mən ona, şillə-qapaza çıxmışam.
12
yanvar 1998. Bakı.
Kef elə, yorğana gir
Xabi-qəflətdən kənar ol, haqq olan meydana gir,
Mərd
ol, meydangir ol, sən haqq ilə peymana gir.
Əsrlərdir qanına şeytan girib, allanmısan,
İndi
gey haqqın libasın iblisə, şeytana gir.
Ey
didərgindən, fəqirdən, buz çadırdan bixəbər,
Gündə
bir canan ilə sən kef elə, yorğana gir.
Həndbolda biz uduzduq, kəndbolda fənd bol,
İndi
ta hər yan yanındır yanı tut hər yana gir.
Umma
dövlətdən maaş sən bu əsrdə, ey həkim,
Bir
xələt tikdirginən xurcunfason, imkana gir.
Milləti «rentgen» elə, gör «göylü» ya «şirvan»lıdı,
Göylülərdən çıxmasa bir şey əgər şirvana gir.
Ta
qədimlərdən ki, zindandan gəlib haqqın səsi,
Məsləhətdir haqq gəlincə, ey Baba, pünhana gir.
19
noyabr 1997. Bakı.
Baxasan, ağlayasan
Bu
elin halına hər gün baxasan, ağlayasan,
Bu
ilin qalına hər gün baxasan, ağlayasan.
Açılıb sinədə gül qardaşının gülləsinə,
Bu
gülün alına hər gün baxasan, ağlayasan.
Güləsən, güldürəsən, şairi-pünhan olasan,
Bu
telin çalına hər gün baxasan, ağlayasan.
Gözümün yaşı ilə çıxdı canım, sal tək üzər,
Bu
selin salına hər gün baxasan, ağlayasan.
İrəvan xalını vurdu Bakıda «zil qara»ya,
Bu
zilin xalına hər gün baxasan, ağlayasan.
Cocuğun üst-başına, pir olanın göz yaşına,
Bu
şilin lalına hər gün baxasan, ağlayasan.
Qələmi zəhr tökən, kəlmələri zəhlə tökən,
Bu
dilin balına hər gün baxasan, ağlayasan.
Özün
alim olasan, xortuma quyruq deyəsən,
Bu
filin dalına hər gün baxasan, ağlayasan.
O gün
olsun ki, Baba, xalqın əlindən tutasan,
Bu
əlin falına hər gün baxasan, ağlayasan.
2
dekabr 1998. Bakı.
Ölüm üstündə olub
Hər
zaman dildə fəqir el əlim üstündə olub.
Leyk
əslində dəmir əl elim üstündə olub.
Bu
ana torpağa illərlə nahaq qan tökülüb,
Qalmayıb izləri çünki selim üstündə olub.
Keçdi
min dörd yüz ilim çatdı qiyamət gününə,
Həqqdən sorğu-suala son ilim üstündə olub.
Təxtü-tac ac yalavaclarə zülmünə yaranıb,
O
səbəbdən də süqumu zülüm üstündə olub.
Mollanın yorğanı üstündə düşən dava kimi,
Bu
qədər dava-dalaş da gölüm üstündə olub.
Kimə
ki, əl uzadıb, rəhm qılıb, tutmuşam əl,
O bir
azdan sora mütləq belim üstündə olub.
Pünhanam həqq yolunda məni qorxutmaz ölüm,
Çünki
mənalı ömürlər ölüm üstündə olub.
6
iyun 1998. Bakı.
Süftəformuş sən demə
Ölkəmin çox məmuru rüşvətdə zormuş, sən demə,
Bir
yerə yığsan böyük rüşvətli xormuş sən demə.
Abşeron əhlin nədənsə çoxları həzm eyləmir,
Çox
gödənballar üçün tərkibi şormuş sən demə.
Seçkilərdə öylə zənn etdim tutulmuşdur Günəş,
Çox
böyük səhv etmişəm el hamı kormuş, sən demə.
Uymuşuq illərlə bu dəryada neft sövdasına,
Tutmayan sövdaların mənası tormuş sən demə.
«Vor
zakon»lar məmurun mülkün, bağın gizlin soyur,
Amma ki,
məmur özü aşkarə «vor»muş sən demə.
Pul üçün
gah üz qızardan, gah bozardan hər QAİ.
Süftəsiz
iş görməyən bir «Süftəfor»muş sən demə.
İblisə
dəstək verib, biz haqqı basdırdıq yerə,
Ağla ey
Pünhan, diyarın haqqa gormuş sən demə.
26 iyul
1999.Bakı.
Xəlçə-palaz üstə gəlir
Yetişir
dövrü-zühur, haqq taraz üstə gəlir,
Azı
çoxdan tələsir, çoxları naz üstə gəlir.
Bilməyir
yerdədi Sahib, nahaqı haqqı görür,
Düşünür
guya uçan xəlçə-palaz üstə gəlir.
Talayıb
yurdunu, öz xalqını pis gündə qoyub,
Canına
qorxu düşüb, indi namaz üstə gəlir.
Polisin
caynağına keçmə pulun yoxsa əgər,
Səni
eşşəkcə döyər - şillə qapaz üstə gəlir.
Neçə
insanı güdaz eylədi öz mənsəbinə,
Yetişib
növbə özü indi güdaz üstə gəlir.
Səsimə
səs verənin xoş səsi bülbül səsidir,
Səsinə
səs verənin cır səsi qaz üstə gəlir.
Pünhanam
haqq sözümü xəlqə nəzir paylayaram,
O
səbəbdən mənə pay nəzr-niyaz üstə gəlir.
10 aprel
1997. Bakı.
Formanı neynəyirsən?
Dərdi
verən dərmanı neynəyirsən?
Mərdi
qovan fərmanı neynəyirsən?
Qan bir
olan düşmənimiz var ikən,
Qansız
olan düşmanı neynəyirsən?
Başda
çəkic, boynun oraq içrədir,
Əldəki
bu qalxanı neynəyirsən?
Topxanadan «top»lar atan meydana,
Top
kimidir toplanı neynəyirsən?
Can verə
bilmirsən əgər xalqına,
Əzrayıla
ver canı neynəyirsən?
Qardaşı
qalxırsa əlin vurmağa,
Get
kəfən al formanı neynəyirsən?
Bir
belə qurban gedənin var əgər,
Xərcə
düşüb heyvanı neynəyirsən?
Dövlətə lazımsa qolu zorlular,
Qolsuz olan oğlanı neynəyirsən?
İqtidarın oynadığı yallıda,
Varsan əgər meydanı neynəyirsən?
Hər
nə yazırsansa çıxır aşkara,
Ay
Baba, bəs Pünhanı neynəyirsən?
7
oktyabr 1999. Bakı.
Yazan yazana söykənib
Fəqir
bağında yel əsib, xəzan xəzana söykənib,
Vəkil
bağında aş bişib, qazan qazana söykənib.
Gülüm
solub güman ölüb, yaman qalıb yanan ölüb,
İçimdə bir cahan ölüb, azan azana söykənib.
Sazım
təzə, sözüm təzə, düzün sözü girib gözə,
Deyəndə Yadigar məzə, ozan ozana söykənib.
Sən
ey Firona mədh yazan gələndə Sahib öl, uzan,
Görərsən onda qorxudan pozan pozana söykənib.
Cibində gəzdirib Quran, cibiyçin amma qan soran,
Kiloda yüz qram vuran mizan mizana söykənib.
Baba,
bir az da yazma sus, yazır müsəlman həm urus,
Qələm
ucuz, varaq ucuz, yazan yazana söykənib.
10
may 1997. Bakı.
İnduslar arasında
İllərlə ömür sürdük, kabuslar arasında,
Gah
erməni icması, gah ruslar arasında.
Dost
aşnaya tor hördük, düşmənləri dost gördük,
Hər
sirri açıb tökdük, dəyyuslar arasında.
Küfr
ölkəsi din-dirdir, zinaları çin-çindir,
Təqsirsizi min-mindir məhbuslar arasında.
Bizlərdə
geyim şərtdir, bu şərt ilə bizlərdə,
Çöl
eşşəyi bosmandır, matroslar arasında.
Kimya
tozu pak etməz, namus ləkəsin əfsus,
Çoxdur
ləkəli namus, namuslar arasında.
Vaciblisi sərvətdir, sərvət də ki, rüşvətdir,
Rüşvət
də ki, dəhşətdir viruslar arasında.
Dəryada bir inci biz, torpaq girinci biz,
Lüttükdə birinci biz, induslar arasında.
Çox
günlərimiz fani, xoş günlərimiz ani,
Axtar
Baba Pünhanı məyuslar arasında.
10
dekabr 1997. Bakı.
Sınacaq çanaq başında
Yenə
dərd içində Pünhan oturub varaq başında,
Döşəyir acı həqiqət sınacaq çanaq başında.
Bu
zavallı, dərdli xəlqin, kədəri, qəmi, əzabı,
Yığılıb gəlib bu axşam, doludur qonaq başında.
O
Qarabağın maralı bulaq üstdə can verəndə,
Bulağın gözü tutuldu, o gecə, o dağ başında.
Kəsilib cavan yaşından, yekə bir bulaq başından,
Hələ
on əsr də keçsə, qalacaq qulaq başında.
Başaçıq Qarabağımçün təzə «şapka»lar tikirlər,
Dedilər gələn əsrdə olacaq papaq başında.
Öz
«Ocaq» kitabı ilə, Zamanın cavabı ilə,
Yanacaq cəhənnəm içrə, Balayan ocaq başında.
Yenə
«Qulp»a çıxdı Pünhan, döşəsin acı həqiqət,
Vurasan ona dubinka, qoyasan yamaq başında.
20
mart 1999. Bakı.
Daş sizə qəmbər bizə
Qarğıyıb zalım fələk istər sizə, istər bizə,
Çox
dəyib mitinq zamanı daş sizə, qəmbər bizə.
Biz
nahaq dünyaya sərgərdan müxaliflərdənik,
Biz
əminik bir zamanlar Haqq olar rəhbər bizə.
Cibdə
pul varkən ərik, yoxdursa bilməm kimlərik,
Arvada təhkimlərik, ta arvad olmuş ər bizə.
Kukla
tərpənməz yerindən, çəkməsə artist ipin,
Çox
oyunlar göstəriblər milli artistlər bizə.
Biz
sənin hər bir üzündən hali olduqdan sora,
Üzdəkindən üzdük əl, aç əslini göstər bizə.
Yaydılar ki, əmr var: əsgər gərək bozbaş yesin,
Nimçədə üç-dörd noxud göstərdi bir əsgər bizə.
Bir
neçə pir əyləşib bir namə yazdı vəklinə,
«Zəhrimar nuş eyləsin də artığın göndər bizə».
Yerbəyer etməkdədir Sübhan əməl dəftərlərin,
İqtidar «iş vurmasa» sağdan gələr dəftər bizə.
Pünhanam, haqq yollarında illərin zəvvarıyam,
Ta
ki, haqqam qoymaram Sultan ola Səncər bizə.
10
iyun 1999. Bakı.
Kəlmədə məna yükü var
Necə
dönsün fələyin çərxi ki, dünya yükü var,
Necə
sönsün bu yanan şəm ki, sevda yükü var.
Necə
qan ağlamasın göydə bu gün qarə bulud,
Xəzərim üstə əgər bir qara sevda yükü var.
Dedim, ey yad, mənim tutma bu ağ balığımı,
Dedi
yazıq üzə bilmir qara «ikra» yükü var.
Nə
qədər qız gəlinim qalmış əsir ermənidə,
Papaq
altındakının rəsmdü rüsva yükü var.
Demə
«Azadlığımız» təmirə möhtac imiş,
Demə
boynunda merin saxta bir icra yükü var.
Xəzərin sahilini böylə ki, zəbt eyləmisən,
Ora
bir gün dəyəcək şillədə dərya yükü var.
Otuz
il kafirə Sənan da çobanlıq elədi,
Nə
biləydi bu işin həşrdə tərsa yükü var.
Babanın sözlərini haqq mizanıyla çəkin,
Ona
haqdan gələn hər kəlmədə məna yükü var.
3
sentyabr 1998. Bakı.
Həccə zəvvar istərəm
Varlığımdan bezmişəm, bir olmayan var istərəm,
Yoxluğumdan gərçi bezsəm, həqqdən dar istərəm.
İxtiyarımdan çıxıb, şəhrim ilə bəhrim mənim,
İqtidarımdan çörək yox, qışda mən qar istərəm.
Bit
basıb bittənmişəm, alt üst olub lüttənmişəm,
Seçkilərdə heç nə yox, əynimdə şalvar istərəm.
Məşdibadın hambalı məndən təmizdir fərqdə,
Mən
də sən tək, ey vəkil, hər gün «suxoy par» istərəm.
Geymişik bizdən yuxarı abrımız əldən gedib,
Dartılan üzdən aşağı pərdeyi-ar istərəm.
Sürtülən çox üzlərin astarı çıxmışdır üzə,
Üzdəki astarlara bir üzlü astar istərəm.
Az.TB-dən mən orucluqda «toyuq» reklamı yox,
Haqq
olan sözdən «obaşdan» ilə iftar istərəm.
Allahından bixəbərlər xalqa qanun yazmasın,
İnsana qanun yazan insanı dindar istərəm.
Haqq
verən söz sərvətin haqqın yolunda payladım,
İndi
də Pünhanı ondan həccə zəvvar istərəm.
3
iyun 1998. Bakı.
Barmağa dünya dolanıb
Dəyişib dövri-zaman, dövrə müəmma dolanıb,
Pisə
mənsəb verilibdir, düzə «əmma» dolanıb.
Daha
divanə deyil Qeys, Super-Market açıb,
Elə
ki, pullu olub, boynuna Leyla dolanıb.
Demə
Kənanı basıb zindana sərbəst dolana,
İlişib əcnəbiyə Misri Züleyxa dolanıb.
Yerə
haqq endi fəqət yerdə ona olmadı yer,
Yeri
böhtan tutanı haqq elə damda dolanıb.
Kimisi cibdə pulu şəhrdə şəst ilə gəlib,
Kimi
gizlində tökübdür cibə qorğa dolanıb.
Dönüb
ekranda vətən xaini gah qəhrəmana,
Vurulub gah da onun üstünə damğa dolanıb.
Polisə indi veriblər İliçin şalbanının,
Şəhəri kəndi bilib şəhrdə darğa dolanıb.
Dost
deyib tülküyə dost olduq, unutduq onu ki,
Həmişə tülkü tərəfdən ala qarğa dolanıb.
Babanın barmağı tutduqca qələm haqqı yazar,
Yazar
o haqqı ki, bir barmağa dünya dolanıb.
1
yanvar 1998. Bakı.
Dınqıl sazım
Aşiqəm, yoxdur sazım – dınqıl sazım, dınqıl sazım,
Bülbüləm solmuş yazım – dınqıl sazım, dınqıl sazım.
Çatdı
axır mətləbə, yüksəldi üç-dörd mərtəbə,
Yaltağım, arvadbazım – dınqıl sazım, dınqıl sazım.
Qışda
dondum şaxtadan, qaz yox, işıq yox, isti yox,
Gəlmədi bir gün qazım – dınqıl sazım, dınqıl sazım.
Olmayıb ki, çox ola rəbbim verən azdan çoxum,
Çox
olub azdan azım – dınqıl sazım, dınqıl sazım.
Qaz kimi
bir «çil-çil»im, dar gündə ümmidim idi,
Uçdu bu
«çil-çil» qazım-dınqıl sazım, dınqıl sazım.
Ac
uyubdur tox kimi, kef çəkməli ruzgara bax,
Ustadır
sehribazın – dınqıl sazım, dınqıl sazım.
Düz
danışmaqdan dəyir, hər gün qapazlar başıma,
Get-getə
artır dağım-dınqıl sazım, dınqıl sazım.
Qış günü
qoymaz papaq bir kimsə bu daz başıma,
Dalbadaldır qappazım – dınqıl sazım, dınqıl sazım.
Siz
gülürkən yazdığım, hər beytə, hər bir kəlməyə,
Pünhanam, ağlar yazım – dınqıl sazım, dınqıl sazım.
10 mart
1997. Bakı.
Səndəndi, ya məndəndi bu?
Sürtülüb
üzlər yaman, səndəndi, ya məndəndi bu?
Görsənir
çox yerdə qan, səndəndi, ya məndəndi bu?
Bəndənin
seçdiklərindən bəndə olmuş bəndü bənd,
Ya o
yandır, ya bu yan, səndəndi, ya məndəndi bu?
İt hürüb
karvan keçərdi bir zaman saymazyana,
Ötmür
itsiz karivan səndəndi, ya məndəndi bu?
Yan olan
xan kəndinə, xan olmadı yan kəndinə,
Oldu bu
kəndimdə xan, səndəndi, ya məndəndi bu?
Doymadım insan cahandan, cah-cəlaldan, gəldi an,
Doydu
insandan cahan, səndəndi, ya məndəndi bu?
Göy
sənin olsun dedin, yerlər də amma ki, mənim,
Həm
samanlıq, həm saman səndəndi, ya məndəndi bu?
Allah
üçün bəndələr birdir, səninçün leyk yox,
Sən
amansız mən aman, səndəndi, ya məndəndi bu?
Sən
çağırdın İblisi, Pünhan Zamanın Sahibin,
Gəlsə
Sahib əz Zaman səndəndi, ya məndəndi bu?
23
sentyabr, 1999. Bakı.
Naləm şüar olsun gərək
Hər
adam öz-özlüyündə iqtidar olsun gərək,
Nəfsinə daim müxalif, haqqa yar olsun gərək.
Döndəriblər ölkəni çayxanalar meydanına,
Böylə
bir meydanda boş laqqırtılar olsun gərək.
Var
«Qərar»ın ya ki yox, heç dəxli yoxdur mətləbə,
Hər
kəsin qəlbində vicdandan qərar olsun gərək.
Parka
girdin ya əlində armudu iskanda çay,
Ya
ki, bilyard taxtasında «kiy»lə şar olsun gərək.
Kor
əsasın söykəyər, məscid hələ var olmamış,
Bizdə
bir gül əksələr, ətrafı xar olsun gərək.
Pul
keçirdib bankə bir alman, gözəl bar açdırıb,
Sındırıblar ki, faşistlər tarimar olsun gərək.
Bir
muzey bağında sürgündür bu gün üç dahimiz,
Dahilər fəvvarələr bağında var olsun gərək.
Güllələnmiş heykələ baxsın amerkan, ingilis,
Erməni soy vandalizmi aşkar olsun gərək.
Natəvan, Bülbül, Üzeyyur burda dursun yan-yana,
Hər
nəsildən nəslə heykəl yadigar olsun gərək.
Natəvan yurdun satıb, büstün də atdıq otluğa,
Biz
kimi bir millətin boynunda dar olsun gərək.
Ağla,
həm gül Xan qızı, gül millətin əhvalına,
Ağla
bərkdən, gül yavaşdan, bizdə ar olsun gərək.
Ölkəmiz «dəstəkli» bir barmaqdır, amma qulpu yox,
«Qulp» əgər qulp qoymasa, yer-göy bazar olsun gərək.
Nalədəndir ney kimi, Pünhan, kəsildim bəndü bənd,
Nalə
tərkin qılmazam, naləm şüar olsun gərək!
20
may 1999. Bakı.
Bağlı binaya göndərib
Həşr
gəlincə Pünhanı, rəbb haraya göndərib,
İsmini gizli saxlayıb, beytini «ayə» göndərib.
Gördü
bu dolların dadın, sildi özündən ər adın,
Parə
dalınca arvadın, kim ki Dubaya göndərib.
Şurəvini hidayətə Məşhədə, Quma cəlb edib,
Əhli-İranı işrətə, amma bu taya göndərib.
Aldı
bu neftçinin canın, kəsdi maaşda şirvanın,
Puşkinə neft fantanın Baxçasaraya göndərib.
Başı
burumdu görmürəm, hansı qurumdu görmürəm,
Gözləri tumdu görmürəm, çünki Kitaya göndərib.
Ordadı yurdu burdadır, burdadı qurdu ordadır,
Bilmədi yurdu hardadır, hardan haraya göndərib.
Çox
başa salma qanmazı, qəlbi qaranı pulbazı,
Bilmədi tanrı hammızı, dəhrə kirayə göndərib.
Haqqı
nahaqla dindirib, haqqı ayağa endirib,
Mərdi
gədaya döndərib, bağlı binaya göndərib.
Pünhan, ağam kəfən kimi, kəfəndəyəm vətən kimi,
Hazır
ölü görən kimi, ağı qaraya göndərib.
22
oktyabr 1997. Bakı.
Arpanı aş şəklində
Soxuruq burnumuzu hər yerə baş şəklində,
Bu
səbəbdən qalırıq axırı çaş şəklində.
Dənizə-neftə qalıbdır ümidimiz ancaq,
Su
ilə bağlı olan işdə ki, yaş şəklində.
Bu
son illərdə çox uğurludur siyasətimiz,
Yeyirik ləzzət ilə arpanı aş şəklində.
Vəziyyət olsa «uruscan» düşəcəkdir yəqin,
Bizim
olan Qarabaq tarixə «naş» şəklində.
Nə
yaxşı ki, böyüyüm İngilis, amerkandır,
Mənə
eşşək deyir, amma ki, yavaş şəklində.
Bərabərik dinimizdə iki hökumət ilə,
Bərabərik birisi ilə savaş şəklində.
Nə
ər-arvad bilinir, həm nə bacıynan qardaş,
Balaş
Sevil kimi, Sevil də Balaş şəklində.
Nə
əməldən çıxırıq göydə Xuda qeyd eləyir,
Qayıdıb başımıza kopyası daş şəklində.
O
zaman ki, Babanın qiyamətini haqq verər,
Tökülər başına pullar da şabaş şəklində.
2
noyabr 1999. Bakı.
Fantan onun fantanıdır
Malu
dövlət kimdədir, dövran onun dövranıdır,
«Əmr
onun əmridürür, fərman onun fərmanıdır».
Mini
şalbandır dubinka dövri-İlyiçdən qalıb,
Başdan əskik olmayan şalban onun şalbanıdır.
Çox
dedim ki, neftçi qardaş, qazma özgəyçün quyu,
Sənsə
qazdın, çıxdı neft, fantan onun fantanıdır.
Əcnəbilərçün dərin dəryadı yandırdın çıraq,
Bilmədin dərya sənin, mərcan onun mərcanıdır.
Bir
zaman meydana biz meydan sulardıq gəlsin o,
İndi
beş şirvan bizim, meydan onun meydanıdır.
Qaçqına yardım adıynan çox xeyir gəlmiş mənə,
İl
boyu satdırdığım dərman onun dərmanıdır.
Pünhanam şahid zaman, Sahib-Zamanın əsgəri,
Sirr
Rəbbin sirridir, pünhan onun pünhanıdır.
16
noyabr 1999. Bakı.
Məni çırpar pola bu
Ola
bir yaxşı «kreslo» ola sərvət, ola bu,
Yapışıb valla dilimdən məni çırpar pola bu.
Fələyi kor bilib hey darmaladı, bilmədi heç,
Neçə
fironu salıb dəhridə lümlüt yola bu.
Paqon
altında gəzən Rüstəmi-Zaldan uzaq ol,
Gicişəndə əli, dartar səni «sport-zal»a bu.
Bələdiyyə təzə bir xalq havasıynan gələcək,
Deyirəm keşkə bizim zurnamız ilə çala bu.
Dedim
agah elə bu seçki üsuluyla məni,
Dedi
almaqda zirəkdirsə, gərəkdir qala bu.
Qarabağın saatı Moskva vaxtıyla gedir,
O
Kremlin saatından qala bilməz dala bu.
Dedi
məsciddən əzəl millətə məktəbdi gərək,
Ki,
onun rüşvəti ilə gələ hər gün hala bu.
Fələyin çərxinə İblis deyəsən mıx batırıb,
Rulu
düz saxlaya bilmir, hələ dartır sola bu.
Yox
olan varlığa Pünhan tapınıb vara çatıb,
Var
olan yoxluq ilə gözləyir aləm dola bu.
22
sentyabr 1999. Bakı.
Ləçbaz
Gəlsə, ey dostum, gələr məndən bəla ləçbazlığa,
Olmuşam zəvvari – Kəbə Kərbəla ləçbazlığa.
Ya
ayağın altda qızdırram çala yüksək olum,
Ya
başın üstündə tikdirrəm qala ləçbazlığa.
Əl
tutub məzlumə bildirrəm ki, bilsin mən kiməm,
Partlaram qalsam əlidən mən dala ləçbazlığa.
Çoxları həddin aşıb, ya səhf salıbdır ya çaşıb,
Əl
tutan mən, Allaha eylər dua ləçbazlığa.
Xəstə
ikən öz balam, biganə baxdım dərdinə,
Eylədim biganəyə mir-bir dəva ləçbazlığa.
Ey
İmam Sahib-Zamanı iblis ilə çaş salan,
İblisi etməz cida səndən Xuda ləçbazlığa.
Çox-çox Allahsızların çox işləri «yağtək» gedər,
Yağdırar Pərvərdigar göydən para ləçbazlığa.
Sinqapurdan qız alıb qonşum ki, yandırsın məni,
Mən
də oldum tez bir indusnan quda ləçbazlığa.
Ev-filan bir yanə, bir xudmani gur tikdirmişəm,
Çəkmişəm mən qarə gurə ağ mala ləçbazlığa.
Pünhanın söz gülləsi tutmuş havanı sərbəsər,
Can
verir zalım, fəqət udmur hava ləçbazlığa.
2
yanvar 1999. Bakı.
