Gərəksizlər gərək olmaz gərək ki,
Gərəkdir ki, gərəksizlər görək ki.

Cəhənnəmdə qalanmaqda ocaqlar,
Və cənnətdə maral gözlü mələk ki.

Ölərsən, gərçi sağ qalsan, acından,
Acından ölməmək üçün ölək ki.

Kökündən bir zaman mütləq qopardar,
Kələknən gəlmişi bir gün külək ki.

Dubinka sistemin çatlar başında,
Bu sistemdən bezib göydə fələk ki.

Biabr olmamaqdan ötrü, Pünhan,
Gərək ki, qarə torpağa girək ki.

23 iyun 1998. Bakı.

Yerdən göyə qovlanmışıq

Bir şikarıq fənd ilə ovlanmışıq,
Bir nigarıq söz ilə tovlanmışıq.

Siz xəzərin altına atdız tilov,
Biz Xəzərin üstə tilovlanmışıq.

Tək-tək aparmaqla gözü doymadı,
Doymamağındandı calovlanmışıq.

Qovlanıb Adəm baba göydən yerə.
Biz isə yerdən göyə qovlanmışıq.

Girovu yıxdıqca da iş bitmədi,
Çünki, o Kirovla girovlanmışıq.

Erməni top, güllə atırkən bizə,
Biz oturub tində qoşovlanmışıq.

Kürsülərə ta ki, ayaq qoymuşuq,
Kürsü qızışdıqca alovlanmışıq.

Pünhan, enincə yerə Sahib Zaman,
İblisin əmriylə girovlanmışıq.

12 may 1997. Bakı.

Səs-küylü təbilim var

İllərlə zülm çəkmiş, minlərlə zəlilim var,
Olmuş vətən uğrunda, şilim var, əlilim var.

Mənsəblərə yetməkçün məzlumu şəhid etdi,
İsbatə yetirməkçün, yüz qatə dəlilim var.

Haqqın özü haqqanə ayrıd olunar bir gün,
Şükr olsun o Rəhmanə – göylərdə ədilim var.

Mahım, Günəşim batmış, günlər aya gün satmış,
Qəflət yuxusun yatmış qəflətdə qəfilim var.

Atım, yəhərim getdi, bağım bəhərim getdi,
Ta ki, şəhərim getdi, kəndlərdə səfilim var.

Paytaxta taxıb payın, paytaxtdan umar payın,
Ey şəhr çıxıb zayın, yanında xəcilim var.

Xeyr ilə şəri qatdıq, Məhşər gününə çatdıq,
Pünhan deyiləm artıq, səs-küylü təbilim var.

15 avqust 1998. Bakı.

Siçan öküzdən ayrılıb

Zaman-zaman ötüb zaman zəmanə bizdən ayrılıb,
Zəmanələrdə az olub ki, əyri düzdən ayrılıb.

Üzün görübdü üzləri, ətin görübdü bizləri,
Ətində qalmış izləri, ətin ki, bizdən ayrılıb.

Olaydı üzdə bircə üz, üzün adı olardı düz,
Bir üzdə oldu ki, o yüz, hərif də sözdən ayrılıb.

Düz həll edər xeyir-şəri, düzün də düz bərabəri,
Bu rəsmdir üfüq ilə gecə gündüzdən ayrılıb.

Çıxıb ova düşüb izə, tutub izi gəlib bizə,
İçindəki vurub üzü və astar üzdən ayrılıb.

Düzün özüylə getkinən, sözün düzüylə getkinən,
Düzün iziylə getginən əgər düz izdən ayrılıb.

Keçən ilim siçan olub, varım-yoxum qaçan olub,
Öküz yolum açan olub, siçan öküzdən ayrılıb.

Sözün cəfəngi səndədir, düzün tüfəngi məndədir,
Tüfəng cəfəngə tuş olub, barıt gilizdən ayrılıb.

Yazıb Baba həqiqəti, qopub sözün qiyaməti,
Ömür boyu susan balıq, dinib dənizdən ayrılıb.

31 dekabr 1997, Bakı.

«Jirni baran»ın biridir

Ona bel bağlama çox, ağda qaranın biridir,
Üzü boz, mayəsi turş, abı-qoranın biridir.

İnanıb hap-gopuna, getmə dalınca hərifin,
Bizi odlara salıb, gendə duranın biridir.

Çağırandır, çığırandır, bağırandır bu kişi,
Bədəbəddə ABŞ-a amma cıranın biridir.

Adı da burdadır indi, Qarabağın dadı da,
Niyə lazım Qarabağ, Bakü oranın biridir.

Bu şoran torpağı sordum, nə qucubsan belə bərk,
Dedi, fərman belədir, nola şoranın biridir.

Neçə yol canını qurban dedi şahənşahına,
Elə zənn etdi urus «jirni baran»ın biridir.

Dedim, ay qız, bu vətən oğlunu tut, türkü burax,
Dedi, yox tutmalısı, lüt-avaranın biridir.

Babanın halını səndən soruşan olsa, de ki,
Qayıdınca Qarabağ qəlbi yaranın biridir.

12 avqust 1999. Bakı.

Fərhad və Şirinin hamam əhvalatı

Bu, susuzluq dərdinə həm doğma, həm yad ağladı,
Yay, payız, həm qış, bahar xəlq etdi fəryad, ağladı.

Girdi Fərhadnan Şirin həmmamə, çirkin tökməyə,
Fərhadın qartmağına, Şirin çəkib dad, ağladı.

Dəsgahın şirin yerində su kəsildi, söndü qaz,
Gördü Şirin, eyləmir bir kimsə imdad ağladı.

Söylədi «bak» qoymasaq, işlər olar əngəl tamam,
Gördü bir bak qoymağa çatmır üç «oklad», ağladı.

Vanna xalis qupquru, əndam sulu, sabun «Duru»,
Həlli yox bir düstura, hər iksi «podryad» ağladı.

Qalxdı Fərhad bir sütuna,  soxdu baş fortuçkaya,
Eylədi əhvalatı hər yanə «doklad», ağladı.

Çıxdı sabundan gözü, qışqırdı Şirin «vay gözüm!»
Bu gözü çıxmış Şirini tutdu həmzad, ağladı.

Qətrə-qətrə su yığıb, tökdükcə Şirin başına,
Vedrə-vedrə göz yaşıynan çimdi Fərhad, ağladı.

Abşeron torpağının mən duzlu bir Pünhanıyam,
Çox düşüb yəqin duzum, ər küsdü, arvad ağladı.

6 fevral 1999. Bakı.

Məşhədi İbad eşidər

Dağılan yurdumu bir gün yağı abad eşidər,
Eşidər xəlqim olub qüssədən azad eşidər.

Bizi ta qəbrə qoyunca dözərik, səbr edərik,
Kişiyik, cınqırımız çıxsa onu yad eşidər.

Başına daşı salıb, başı bədəndən ayırıb,
Bu da bir möcüzədir ki, demə cəllad eşidər.

Bəni-Adəm deyilik, adəməbənzər bəşərik,
Bizə Adəm eləyər bizlərə irad eşidər.

Demə xainliyün haqqında içib hər yetənə,
Gələcək nəslə çatar, gör onu övlad eşidər.

Söyə bilmir heç ürəkdən bu kişi ermənini,
Çəkinir, saxladığı erməni arvad eşidər.

Bu toyun axırına məncə şuluqluq düşəcək,
Demə meymunudu kim Məşhədi İbad eşidər.

Sözü mənaya büküb at özü, Pünhan, açılar,
Açılanda kimi naşad, kimi şad eşidər.

4 iyun 1997. Bakı.

Şor

Tənim başdan-başa şordur, evimdə var olandan şor.
Fələk görmür daha kordur, şirin rüzgar olandan şor.

Şorun tərkibi-kimyasın soruşma, Milli Məclisdən,
Vəkillər şor yemir əsla, vəkilçün ar olandar şor.

Yatanda gah ağızdan şor şoruldar, gah köpük eylər,
Uşaqlar şar-şar oynarlar, ləbimdə şar olandan şor.

Cəlalım şor, camalım şor, haramım yox, halalım şor,
Yerim də Abi-şorandır, axar sular olandan şor.

Bazarda şora baxmaqdan özüm də olmuşam «şorgöz»
Məni qoymur baxım «Türkan Şoray»a yar olandan şor.

Üzüm ağdır, izim ağdır, gözüm ağdır, sözüm ağdır,
Evim xalis ağappaqdır, bütün divar olandan şor.

O gün axır beş övladım, içindən iksi qıcqırdı,
Dedi doxtur alıbsan, vedrəsi murdar olandan şor.

Yaxın bir dosta rast gəldim, onu əhvalım inlətdi,
Məni rəngsazə bənzətdi, bütün şalvar olandan şor.

Şerdə duzluluq, Pünhan, yəqin ki, səndə şordandır,
Fəqət çox ləzzəti olmaz bütün əşar olandan şor.

30 iyul 1996. Bakı.

«Hoş»a düzdürmüşəm

Başqanı başdan-başa düzdürmüşəm,
Sanki qaranı aşa düzdürmüşəm.

Zərli yalanla, palanı bükmüşəm,
Sonra palanı «hoş»a büzdürmüşəm.

Kim ki, mənimçün diləyib baş-daşı,
Onları bir-bir daşa düzdürmüşəm.

Düzləri çox dizlərə çökdürmüşəm,
«Səcdə»ni sanma xoşa düzdürmüşəm.

Mənlə rəqabət aparan bəy hanı,
Bəy sözün öndən quşa düzdürmüşəm.

Kəbleyiyəm, Məşhədiyəm, Hacıyam,
Amma arağı xaşa düzdürmüşəm.

Kəbədə Həccər daşını öpmüşəm,
Kubədə, daşlar, başa düzdürmüşəm.

Yerli yerində boranı əkmişəm,
Yayda boranı, qışa düzdürmüşəm.

«Malboro», «Kemel» mənə reklam olub,
Şərq şəhərində «SŞA»a düzdürmüşəm.

Qaşları bir-bir tökülür, tacımın,
Yəqin o başdan boşa düzdürmüşəm.

Əlli tüküm qaldı başımda mənim
Tükləri uyğun yaşa düzdürmüşəm.

Sözləri gözdür bu Baba Pünhanın,
Odlu diliyçün, maşa düzdürmüşəm.

1 sentyabr 1999. Bakı.

Qeyd edir çiynimdəki

Mən həvadan yazmıram, haqqdan gəlir beynimdəki,
Ağ varaqlar üstə sonra həkk olur zeynimdəki.

«La fəta illa Əli, la seyfə illa Zülfüqar»,
Bu Əlinin sirridir ki, sirri – Ya Sinimdəki.

Sorma gəl məndən, sənin həqq olduğun hardan bilim,
Yaxşı bax, haqqın üzüynən eynidir eynimdəki.

Haqq sözümdən qeyri, ey dost, heç nəyim yoxdur mənim,
Həm də canım özgənindir həm də ki, əynimdəki.

Bağda bir ev tikmişəm qəlbim paxıllıqdan yanır,
Çün mənimkindən bir az hündür çıxıb qeynimdəki.

Min oyunlardan çıxardım mən bu başsız ölkədə,
Hər şeyi qeyd etməsəydi valla bu çiynimdəki.

Bilginən, Pünhan, təkəbbürdən olar daim uzaq,
Həqqdən boynunda qəm zənciri var hər kimdə ki.

8 noyabr 1997. Bakı.

Qoyun çobanı gəzdirir

Külək əsir yavaş-yavaş, təmiz havanı gəzdirir,
Sözün sədası şairi, eli-obanı gəzdirir.

Kimi mənəm-mənəm deyir, «Cip»in sürüb «krek» geyir,
Kimi bal halvasın yeyir, kimi tavanı gəzdirir.

Şəhidləri olan elin, həyatı qəmli olmalı!!!
Ayıblar olsun ol kəsə, zəri-zibanı gəzdirir.

Vətən geri qayıtmamış, dodağa çəkmə qırmızı,
Hələ bu qəlbdə çoxu Vətən çibanı gəzdirir.

O dağların, o düzlərin əsir düşən gəlinləri,
Bilirmi burda ərləri o «dikdaban»ı gəzdirir?

Əkən də alver eyləyir, biçən də alver eyləyir,
Rayonda kimsə görmədim, beli, yabanı gəzdirir.

Baha olunca ət, daha qoyun çobanı saymayır,
Şəhərdə ətdənən qoyun, sürüb çobanı gəzdirir.

Əlində dəftər eyləyib, yazıb Baba elin qəmin,
Dilində əzbər eyləyib, elim Babanı gəzdirir.

18 dekabr 1996. Bakı.

Əcdadı bilinmir

Bir tazə qurum qurduq, onun adı bilinmir,
Gün qarə olan yerdə, balın dadı bilinmir.

Əql ilə dolu başları kimlər kəsib atdı?
Başlar qarışıb torpağa, cəlladı bilinmir.

Yan aldı, bizim «Yan»ə adın yazsın o «bez» yan,
«Yan» da elə qondardı ki, heç zadı bilinmir.

Azğınlara meydan açılıb məmləkətimdə,
Qaçqınlara bu dövlətin imdadı bilinmir.

Daim bu şəhərdə gilavar, xəzri əsərdi,
Son illər onun hardan əsir dadı bilinmir.

Söz açmaginən hər kəsə, xainliyimizdən,
Var çoxları ki, heç onun əcdadı bilinmir.

Bu yurdu sütunsuz görüb hey çapmadadırlar,
«Şirin xanımın» hansıdı Fərhadı bilinmir.

Şəhrimdə yer üstündə hər abad gözəldir,
Əfsus ki, yer altındakı bərbadı bilinmir.

Hər kim soruşa Pünhanın ustadını sizdən,
O şəxsə deyin, Pünhanın ustadı bilinmir.

23 noyabr 1997. Bakı.

Pünhan həmən Pünhandı da

Heç məəttəl qalma gəl, dövran həmən dövrandı da,
Adəmi yoldan edən şeytan həmən şeytandı da.

Vurdu Qabil daş ilə, qan-qaysan etdi qardaşın,
Bizdə də mitinq zamanı daşdı da, qan-qandı da.

Çox dedim bostanda gəzmə, get kənarda tut qərar,
Səndə bostan, məndə daş, daşın yeri bostandı da.

Ta qədimlərdən oyunbazlıq bəşərdə dəb olub,
Bizdə lap təkminləşib, məşqin yeri meydandı da.

Müstəqillikdən mənə dərd gəldi, heç pul gəlmədi,
Çünki pul əl çirkidir, çirkab sevən nadandı da.

Bizlərə dərd gəlsə bir «yan»dan yox hər «yan»dan gələr,
Çünki hər yan, «yan»dı da, pasportda o «bez» yandı da.

Çox da ki, hərdən «Qarabağ» qışqırıb hərb istəyir,
Bir təhər keç təqsirindən, neynəsin, çurbandı da.

Az.TB-də həm qaçır kadrlar, həm tez-tez əsir,
Amma «Qulp» düz göstərir, ekran həmən ekrandı da.

Bir yaxın dostum deyirlər namizəddir, seçkidə,
Tikdirib bir tazə kostyum, hər yeri «karman»dı da.

Söz gəzir hər yanda Elnur yaxşı yerdən evlənib,
Qız özü Alim qızı, Alim də bir fantandı da!

Gün o gün olsun hacı Mövladinin görsün toyun,
O Əzizçün ən əziz, bir cumbulu oğlandı da.

Dövlətimdən Allahın, bir haqq sözümdür, bir canım,
Haqq olub, Haqqdan gələn bir gün ona qurbandı da.

Sən ki, bir vaxt it günündə görmüş idin Pünhanı,
Gün həmən gündür hacı Pünhan həmən Pünhandı da.

9 sentyabr, 1999. Bakı.

Lülə fırlatdılar

Milləti mildən milə fırlatdılar,
Zilləti bəmdən zilə fırlatdılar.

Mümkünü namümkünə döndərdilər,
Xoş günü aydan ilə fırlatdılar.

Filləri dəryalara qərq etdilər,
Milçəyi amma, filə fırlatdılar.

Barmağa dünyanı dolandırdılar,
Sonra kəmərnən belə fırlatdılar.

Yerdə duaya, namaza güldülər,
Göydə Xudaya tələ fırlatdılar.

Güllü gülüstan idi, şəhrim mənim,
Mal sürüsüynən çölə fırlatdılar.

Yadə salıb guya əsir qızları,
Alma yanaqda gilə fırlatdılar.

Göl ola bilməz dedilər damladan,
Damlanı gücnən selə fırlatdılar.

Hər yerə çardaqlı bina saldılar,
Bağları qumdan gilə fırlatdılar.

Göz yaşımız Kür, Araza misl idi,
Guya az imiş Nilə fırlatdılar.

Qarmağı ta şəhrə ilişdirdilər,
Axırı bizdən gölə fırlatdılar.

İstədi Xankəndinə bayraq taxa,
Doğma əliynən şilə fırlatdılar.

Davanı qorxaqlara uddurdular,
Halvanı yaltaq dilə fırlatdılar.

Susdumu vicdanı müəllimlərin?
Şirvanı ta ki, «mel»ə fırlatdılar.

Yetmiş il əvvəldəki kəndirbazın,
Kəndirin ağlar elə fırlatdılar.

Tapmadılar iş, bizə «şiş» verdilər,
Şişlərə bizdən lülə fırlatdılar.

Qövmi-Qüreyşdən baş açanlar hanı?
İsmi-qədeşdən lələ fırlatdılar.

Qəddini xəm görsən əgər Pünhanın,
Bil, ona şərdən şələ fırlatdılar.

15 avqust 1997. Bakı.

Ağızlar sulanıb

Yenə yaz fəsli gəlib, göylər üzü durnalanıb,
Ölməyib şükr ola millət baharaycan dolanıb.

Kiminin artığı itdən də qalıb artıq olub,
Kiminin qab-qacağı zövq ilə dibdən yalanıb.

Belə bir qalmaqalın axırı qalmaqçün imiş,
Demişəm qalma, qalıb manqalı qaldan qalanıb,

Cücərib yerdə qutablıq, kasıba şövq gəlib,
Otu gördükdə ağızlar tamahından sulanıb.

Uduzub bağban o gün ki, bağa yadlar daraşıb
Mədəni meyvələrin cinsinə cırlar calanıb

Qarabağın maralı çöldə, çadırlarda ikən,
O maral gözlü bulaqlar kədərindən bulanıb.

Elə bildim tökülən qanları qızlar unudub,
Demə ki, qanı çəkiblər üzə, üz almalanıb.

İçəri şəhr düşəndən bəri yadlar əlinə,
Teymurun könlü də. Pünhan, bax o gündən talanıb.

20 mart 1997. Bakı.

Olmalıydı, olmadı

Gün-güzəranım sənə ar olmalıydı, olmadı,
Səndəkindən məndə də var olmalıydı, olmadı.

Bilmədim insan həyatıyçün, məkan bir şərt imiş,
Sən kimi qarnım mənim «şar» olmalıydı, olmadı.

Keçməliydi bizdə yaltaqlıqlar üzrə bir yarış,
Az.TB dünyada «Oskar» olmalıydı, olmadı.

Ey səxavətlə prezidentə ürək verrəm deyən,
Sürtülən üzlərdə astar olmalıydı, olmadı.

Əyri yollarnan ömür sürdün ki, artsın müddəti,
Səncə ömrün xeyli miqdar olmalıydı, olmadı.

Allah eşqiynən bu yurdda yanmalıydı hər adam.
Bu səbəbdən yurdum «odlar» olmalıydı, olmadı.

Bildilər, bildirdilər, imkan tapıb öldürdülər,
Millətə çox şeylər aşkar olmalıydı, olmadı.

Ey özü bizlərdən ikən xofva qul Az.Radio,
Şad xəbərlərdən qulaq kar olmalıydı, olmadı.

İblisi məğlub edib ağ günlərə çıxmaq üçün,
Zənnim ilə hamı dindar olmalıydı, olmadı.

Olduğundan, Pünhanın üstündə Allahın əli,
Yazdığı çox yerdə inkar olmalıydı, olmadı.

9 may 1999. Bakı.

Gecələr ağladı

Dərdinə hər yan, gecələr ağladı.
Tapmadı dərman, gecələr ağladı.

Ruzi kəsildi, özü pir, can zəif,
Baxmadı canan, gecələr ağladı.

Ac balasın basdı yanan bağrına,
Tutdu gözün qan, gecələr ağladı.

Qış günü buzdandı, soyuqdan canı,
Olmadı yorğan, gecələr ağladı.

Kimsə o biçarəyə borc vermədi,
Öldü acından, gecələr ağladı.

Əl açıb Allahdan ölüm istədi,
Dinmədi Sübhan, gecələr ağladı.

Oğlunu tapşırdı qara torpağa,
Vermədi ehsan, gecələr ağladı.

Axırı əl açdı keçidlərdə o,
Ağladı vicdan, gecələr ağladı.

Qaldı «o kimsə», elə pünhan kimi,
Öldü o, Pünhan gecələr ağladı.

24 sentyabr 1997. Bakı.

Haqq sözün yaz üstünə

Yaz gələndə bağlara bülbül qonar yaz üstünə,
Çox gələr çox üstünə, çox az gələr az üstünə.

Pul olub insanlığın miqyası ya Rəbb, dövrə bax,
Pul olanda ən kobud arvad gələr naz üstünə.

Kim vurub paz millətə, millət düşübdür zillətə,
Pazlanar bir gün özü, kim paz vurub paz üstünə.

Ey fələk ya ruzi ver məzlumə, ya öldür onu,
Rəhm elə, borc almağa göndərmə qanmaz üstünə.

Erməni saz tankların sürdükcə bu torpağa, biz,
Bir qoşun aşıqla cumduq ekrana saz üstünə.

İndi çoxdur Məşhədi İbad kimi sərsəm qoca,
Bir ətək pulnan gedir şəst ilə Gülnaz üstünə.

Dövr ilə çarpışmada var-yox tüküm əldən gedib,
İndi başdan yüngüləm əqlim çıxıb daz üstünə.

Kəs, qapaz icra edən məmurların sərt əllərin,
Kəsdiyin əllərlə vur, qappazı qappaz üstünə.

Hay daley, zabul daley, segah daley, vui evere dey,
Şurumuz yollandı petroldan qabaq caz üstünə.

Müstəqillik başladı üzdən bizə heç çatmadı,
Mazlı qızlar azad-azad maz çəkər maz üstünə.

Pünhan ölsə, altını basdırginən üstünsə yox,
Üstünü başdaşı eylə, haqq sözün yaz üstünə.

5 iyun 1998. Bakı.

Vətən yazıq

Solubdur «Xarı bülbül»lər, olubdur bu çəmən yazıq,
Uçubdur sarı bülbüllər, qalıb sərvi-səmən yazıq.

«Olum yaxud ölüm»dən özgə söz bilmir bu ac millət,
Qalır – dözmür bədən yazıq, ölür – tapmır kəfən yazıq.

Zamanlar içrə hər Allahsızın şahlıq zamanında,
Bu dünyaya gələn yazıq, bu dünyadan gedən yazıq.

Gedən getdi, itən itdi, ötən ötdü, bitən bitdi,
Yenə meydanda qaldı baş kəsən cəlladla mən yazıq.

Xudanın yazdığın pozmaq dilər, can güddürən zalim,
Günah yüklü vücudu güddürən yazıq, güdən yazıq.

Məni – biçarəyə ey dost, dedin ye «Xan kababı»ndan,
Axı, həzm eyləmir bəy – xan kababın bu gödən yazıq.

İlahi, sordular bir gün yazıqlar yazığın məndən,
Dedim, sənsiz olanlardan yazıqlar içrə ən yazıq.

Mənim yazıqlığım getdi, sənin yazıqlığın gəldi,
Mən əvvəldə yazıq oldum fəqət axırda sən yazıq.

Vətən can verdi Pünhan, dəfninə Sahib-Zaman gəlsin,
Azan çəksin bu torpaqda, oyansın bu Vətən yazıq.

2 avqust 1999. Bakı.

Qoyub çələngi göstərir

Zaman saatdır əqrəbi məqami-çəngi göstərir,
Cihada hazır ol sənə həyat  fişəngi göstərir.

Gəlib şəhid məzarına onu şəhid edən özü,
Salıb xəyanətin yada, qoyub çələngi göstərir.

Görüb bu haqq şerimi ağız əyib, dodaq büzür,
Qəzetdə altı səhvəlik mənə cəfəngi göstərir.

Bizim bu milli məclisin işi qalıbdır Allaha,
Özü ləvəngi nuş edir, bizə həvəngi göstərir.

Üzün gözəl, için qara sənin kifirliyindi bu,
Könül açıqlığı kifir üzü qəşəngi göstərir.

Yalan deyən kəsin əgər yanında yoxsa şahidi,
Yalançının yalanını üzündə rəngi göstərir.

Atası guya ki, hacı, anası guya kəbleyi,
Qoyub bayırda əndamın özün firəngi göstərir.

Kasıb adam nəhəng ola cılız misallı görsənər,
Cibində pul olan kəsi, bu pul nəhəngi göstərir.

Dedim ki, bağda Pünhanın evin nişan verin mənə,
O da, itin günündə bir külahfirəngi göstərir.

17 avqust 1997. Bakı.

Sahil qara gündə

Ay örtdü günü, qaldı günüm bil, qara gündə
Gün qarə olan ildə olar il qara  gündə.

Ekranımızın qülləsi şeytan zolağında,
Mədhiyyə yayan halqalı məftil qara gündə.

Məmur özü «Cip»də, gözü cibdə dolananda,
Əlbətdə olar xəstə, əlil, şil qara gündə.

Onlarla sənətkar sənətin atdı acından,
Tərk etmə qaboy çalmağı, Kamil, qara gündə.

Bir dövr var idi dili həm dilçəyi vardı,
Dil çəkdiyi gündən qısalıb dil, qara gündə.

Allah mənə rəhm eylədi qəflətdən ayıldım,
Məndən sora qaldı neçə qafil qara gündə.

Mail qara günlərdə elin həmdəmi idi,
Öldü, bizi qoydu Hacı Mail qara gündə.

Dəryada külək qopmasa, ta coşmasa dərya,
Pünhan, qalacaq daima sahil qara gündə.

10 sentyabr 1999.

Halalım gedib

Ta ki, o gündən mənim, mah cəmalım gedib,
Sanki əlimdən tamam, cah cəlalım gedib.

Yar nədən küsdü ki, küsmək axı pisdi ki,
Eşq şirin hissdi ki, şəkkərü balım gedib.

Əcl qonağım gəlib, ölməli çağım gəlib,
Ömrə zavalım gəlib, ta ki, vüsalım gedib.

Arı ucuz satdılar, nəfsi uca tutdular,
Xeyri-şərə qatdılar, pak halalım gedib.

Bir daha gəlməz o yar, getdi gözəl ruzigar,
Gəlsə qiyamət olar, gəlməsə halım gedib

Şordu bu xakım mənim, baldı bu Baküm mənim,
Şəhrimə hakim mənim çoxdu, sualım gedib.

Şuri şərin dövrünə düşdü bu ömrüm tamam,
Başı bəlalım gəlib, başı havalım gedib.

Sər deyiləm sərkərəm, zər deyiləm zərgərəm,
Bir döyüşən əsgərəm, ömrü məcalım gedib.

Şər qalama Pünhana, salma onu böhtana,
Haqsız olan dövrana, böylə qəzalım gedib.

6 sentyabr 1996, Bakı.

Nəşrdə «divan»ı çıxır

Kimə səs verməyə hazırlaşıram canı çıxır,
Kimə bel bağlayıram sübh səhər cani çıxır.

Elə ki, gördü gəlir ölkəyə yardım qatarı,
Özünü üstə gəlir, Azərbaycanı çıxır.

Qarabağdan danışanda qaralır qanı tamam,
Qarabağ söhbəti yoxsa qaralan qanı çıxır.

Nə bilim ermənidir ya ki, müsəlman bu kişi,
Elə bir nitq eləyir ki, sözü moltanı çıxır.

Biri səs verməyə gəldi, beşi yan aldı ona,
Səsini düz verə bilmir, səsi yan yanı çıxır.

Neçə ildir ki, girib ustula bu milli vəkil,
Oxuyur «əkl-bəkil» amma ki, «şirvan»ı çıxır.

Elə bil zalım «SS»dir, polis orqanı deyil,
Adamı öylə döyür, xaricə orqanı çıxır.

Gecə gördüm Babaya həşrdə divan tutulur,
Oyanıb gördüm onun nəşrdə «divan»ı çıxır.

28 iyul 1998. Bakı.

Xalis duzdu ki...

Hər nə ki, qəlbindədir,  ruyində bu biruzdu ki,
Üz gözündən bəllidir xain ürək bumbuzdu ki.

Mən vəkillik etməsəydim, sən vəkil olmazdın heç,
Mən yeyən pendir çörəkdir, sən yeyən cız-bızdu ki.

Çiynimə çiyninlə vurdun tulladın tank altına
Mən ayıldım onda ki, çiynindəki ulduzdu ki.

Fırladır yer kürəsin dik burnu üstündə ABŞ,
Sən demə bu sakit okeandan çıxan qunduzdu ki.

Ey həyatı qəm, kədər, ey külfəti beş-on nəfər,
Ey özündən bixəbər başındakı toppuzdu ki.

Bülbül öldü qaz qalıb, qazdan da cır avaz qalıb,
Sonluğa bir yaz qalıb Şişə, Laçın tormuzdu ki.

Kəlmə-kəlmə hey yedirdirsən mənə əşarını,
Doymaq olmur amma, Pünhan, baxma xalis duzdu ki.

10 noyabr 1999. Bakı.

Bir Müqəddəs qonağın gəlməsin hiss etmədəyəm,
Əlli dörd ildi dözüb sirli qonaqçün yaşadım.
Pünhanın bağın alıb zorla keçirtdin adına,
Sən bu bağçün yaşadın mən Qarabağçün yaşadım.

...

Yoxdan gələni var elədim, mən nə dedim ki?!
Haqq əhlin ümüdvar elədim, mən nə dedim ki?!
Məzlumlara qan udduran alçaqları bir-bir,    
Söz udmağa vadar elədim, mən nə dedim ki?!

...

Məni udsun qara torpağ, Qarabağ getsə əgər,
Yoxdur haqqım mən olum sağ, Qarabağ getsə əgər.
Nə qədər qız-gəlinim düşdü əsir göz görəsi,
Yaz mənim qəbrimə alçaq, Qarabağ getsə əgər.

...

Bir səhər mən at belində göydə gördüm Hüccəti,
Endi göylərdən yerə sildim min illik həsrəti,
İnşəallah gün gələr Kubəmdə görrük Həzrəti
Bir həqiqətdir yazıb Pünhan demə xülyadı bu,
Gəl gedək burdan Hüseynim qanlı bir səhradı bu.

...

O, Cıdır düzüyçün çadır ağlayır,
Çadır övladıyçün Cıdır ağlayır,
Namus itkin düşüb abır ağlayır,
Köməksiz qız-gəlin dəstə-dəstədir.
Bakının dərdi var, Bakı xəstədir.